Εκτύπωση

Μοριοδότηση επιμόρφωσης Β' επιπέδου

on . Posted in ΑΠΟΨΕΙΣ - ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Συνάδερφοι επισημαίνουν στις συζητήσεις Β' επίπέδου ότι "...στο νέο τρόπο μοριοδότησης (ΦΕΚ 1914 /7-8-2013) η επιμόρφωση Β' επιπέδου δεν υπάρχει καθόλου."


Η απάντησή μας παρατίθεται:

 

Κύριοι -ες

Ας ξεπεράσουμε την οπτική γωνία των προσωπικών μας επιθυμιών.

Το Β' επίπεδο είναι απλά ένα πρόγραμμα για την απορρόφηση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ.

Είναι άγνωστο και αδιάφορο για τους υπευθύνους της παιδείας. 

Μήπως έχουν την πρόθεση και την αγωνία για την αναβάθμιση του επιπέδου της διδασκαλίας, τον εκσυγχρονισμό της διδακτικής πράξης, την επιμόρφωση του διδακτικού προσωπικού.
Δεν πιστεύω ότι κάποιος που βρίσκεται σε σχολείο έχει την αίσθηση ότι οποιοσδήποτε υπουργός ενδιαφέρεται για τέτοιες λεπτομέρειες.
Τα σημαντικά είναι η δαπάνη μισθοδοσίας, συρρίκνωση των δομών, ο ασφυκτικός εργασιακός έλεγχος.

Μήπως ενημερώθηκαν οι διοικητικές δομές για το περιεχόμενο της επιμόρφωσης; Μήπως έγινε υποχρεωτικό το Β' Επίπεδο για τα στελέχη της εκπαίδευσης (π.χ. συμβούλους); Μήπως δόθηκε η παραμικρή διευκόλυνση (π.χ. απαλλαγή από διοικητικά καθήκοντα), έστω στους επιμορφούμενους επιμορφωτές που ταξίδευαν και 200 χιλιόμετρα (το καλοκαίρι μάλιστα 4 μέρες την εβδομάδα)  για να επιμορφωθούν;

Δεν είναι, λοιπόν, προϊόν θετικής εκπαιδευτική παρέμβασης, αλλά διαχειριστικό εγχείρημα. 

Θα έλεγα, μάλλον, ότι είναι ένας μπελάς που προκαλεί προβλήματα γιατί σκαλίζει προβλήματα εκπαιδευτικής καθυστέρησης (π.χ. έλλειψης εργαστηρίων πληροφορικής).

Ποιος θα σκεφτεί να προβάλλει και να ανταμείψει τους συμμετέχοντες, έστω και με ανέξοδα μόρια αξιολόγησης, πόσο μάλλον με βαθμολογικά ή οικονομικά πλεονεκτήματα.

ΚΙ ΟΜΩΣ: Η επιμόρφωση που παρέχεται στο συγκεκριμένο πρόγραμμα τείνει στο πρότυπο του εκπαιδευτικού που κάθε σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα θα επιθυμούσε. Υπάρχει πολιτισμένη χώρα που δεν θα σκοτωνόταν να αυξήσει, ανέξοδα μάλιστα, τα προσόντα των εκπαιδευτικών της (ΕΣΠΑ);

Αυτό, βέβαια, χάρη στον επιστημονικό προσανατολισμό των υπευθύνων του προγράμματος και όχι χάρη στο ενδιαφέρον των κρατικών ταγών μας.

Ποιος όμως, να το καταλάβει και να βοηθήσει στην ενδυνάμωση ενός προγράμματος που, πλην των προηγουμένων, είναι και το μόνο που προκαλεί μια κάποια κινητικότητα ιδεών και συνεργασιών στα στάσιμα νερά της εκπαίδευσης.

Εμείς ας ψάξουμε, τώρα, τι θα πούμε στον επιμορφούμενο εκπαιδευτικό για να τον κινητοποιήσουμε προς μια ουσιαστική επιμόρφωση.

Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι που βρίσκονται πίσω από το πρόγραμμα, μπορούν, και πρέπει να παρέμβουν και να φροντίσουν για το κύρος και την αναγνώριση του προγράμματος. 'Έχουν την φωνή να ακουστούν και την εγγύτητα στα κέντρα αποφάσεων, άρα την αρμοδιότητα και την ευθύνη.